ღღღ به نام خدایی که مادرها رو به ما هدیه کردღღღ

یه سلام گرم تابستونی خدمت دوست های گلم و یه سلام به بی نهایتی مهر مادران گل ایرونی خدمت مادرهای ایرون زمین...

ایشالله سال های سال زنده باشید و سایه تون بالای سرمون باشه!

سلامي را از ته دل تقديم تو دوست عزيزم مي کنم که وقت گذاشتي و به من سر زدي!
جا دارد از تمامي کساني که بهم سر زدند و نظر دادند، تشکر کنم و به زبان ترکي بهتون مي گم:«چوخ ساغ اولون». يعني:«خيلي ممنون».
مي خوام يه خاطره از عمو پورنگ بنویسم که تو مجله دانش آموز۴ ،دی ماه سال۸۴ ،چاپ شده با عنوان:

پاک کن را بگیر      اشکت را پاک کن

اولین روزی که می خواستم به مدرسه بروم ،کمی می ترسیدم. مادرم می گفت:«مدرسه جای خوبی است.» اما من کمی دل شوره داشتم. لباس، کیف و کفش نو پوشیدم و همراه مادرم راه افتادم. به مدرسه که رسیدم بچه های دیگری هم را دیدم که مثل من کلاس اولی بودند.
حیاط شلوغ بود و مادرم را گم کردم. خواستم بروم بیرون و مادرم را پیدا کنم و با او به خانه برگردم که بابای مدرسه در را بست و مادر و پدرها همه رفتند بیرون.
گریه ام گرفت. با چشمان خیس از پله هارفتم بالا و به کلاس رسیدم. انتظامات کلاس با یک پسر کلاس پنجمی بود. او مرا به خاطر قد کوچکم، در ردیف اول نشاند. من همین طور گریه می کردم. پسر بچه ی کنار دستی ام پرسید:«چرا گریه می کنی؟»
گفتم:«مامانم را می خواهم. می خواهم بروم خونه.»
پسر گفت:«آدرس خونتونو بلدی؟»
جواب دادم:«آره، چهار تا کوچه بالاتره»
هم نیمکتی من، دستم را گرفت و از جا بلند شدیم. داشتیم دوتایی می رفتیم که چشمم خورد به دو تا پای گنده.سرم را که بالا آوردم یک آقای درشت هیکل ما را نگاه می کرد. پرسید:«کجا می روید؟» و دوستم جواب داد:«گریه می کرد، داشتم می بردم خونه شون»
مرد زانو زد و به من سلام کرد:«من معلم شما هستم.»
با آقای معلم بر گشتیم داخل کلاس. با خودم فکر کردم آقای معلم می خواهد به خاطر این کار کتکم بزند. بنابراین باز هم گریه کردم. آقا معلم بغلم کرد و گفت:«ما می خواهیم با هم دوست باشیم، با بچه ها بازی کنیم و توی مدرسه چیزهای خوب یاد بگیریم...»
بعد از جیبش یک پاک کن در آورد و به من داد و گفت:«بگیر...اشکاتو پاک کن!» با تعجب نگاهش کردم و گفتم:«آقا دستمال کاغذی بدید... با پاک کن که اشک پاک نمی کنند!»
همه ی بچه ها خندیدند. من تازه فهمیدم که منظور آقا معلم چه بود. چند تا از بچه ها پاک کن هایشان را روی صورتشان می کشیدند و ادا در می آوردند.
آقا معلم که خنده اش تمام شد، از جیبش یک دستمال نو در آورد و گفت: «این هم یک یادگاری برای تو .»
کم کم آرام شدم و یکی دو ساعت نگذشت که با همه دوست شدم. خاطره آن روز باعث شد که کمی خجالت بکشم، ولی آن پاک کن را تا چند سال داشتم. حالا هر وقت یاد آن می افتم، خنده ام می گیرد.

دوست های گلم ممنونم که نظر میدید.. بازم منتظر نظرهای گلتون هستم...
دوستتون دارمو برای همتون آرزوی شادکامی و بهروزی دارم.
خدا پشت و پناهتون